De gemeenteraad heeft een werkgroep Oostrand ingesteld die zich voorbereid op de discussie over de Oostrand (het kustgebied tussen Ketelhaven en Harderwijk). De raad heeft de afgelopen jaren nieuwe ontwikkelingen steeds tegen gehouden of zeer kritisch bekeken omdat we eerst een totaal visie op het gebeid wilden hebben. Deze is nu in ontwikkeling. Om goed te weten wat alle belanghebbenden vinden van de concept visie hield de raad afgelopen donderdag hoorzittingen.

Mijn algemene beeld is dat men positief tegenover het stuk staat. Maar daar ga ik niet verder op in. De commissie presenteert haar conclusies pas later en ik ben slechts één van de leden. Maar wat me wel is bijgebleven is de -ik zou haast zeggen- noodkreet vanuit de landbouw.

De vertegenwoordiger van de landbouw vroeg nadrukkelijk aandacht voor de belangen van de boeren: “Dit plan is niet geschreven voor de landbouw. Wij moeten weer grond afgeven”. Het gemak waarmee bedrijven moeten wijken voor nieuwe ontwikkelingen noemde hij kwalijk. Immers, boeren worden wel altijd uitgekocht om ‘elders’ opnieuw te kunnen beginnen. Maar de vraag is wel waar dat elders is. De totale oppervlakte aan landbouwgrond in Nederland neemt in sneltreinvaart af en dus is beginnen op een nieuwe plek zo makkelijk nog niet.

Hoewel ik het wel weet denk ik dat het goed is als wij ons dat meer bewust zijn. Met ‘wij’ bedoel ik de plannenmakers van de overheid en de politici die de besluiten nemen. Maar met ‘wij’ bedoel ik net zo goed de milieu en natuur beweging (waar ik mijn hele werkzame leven actief binnen ben) die ook relatief makkelijk landbouwgrond wil inruilen tegen natuur.

Als Zeeuw had ik ook grote moeite met het onderwater zetten van de Hertogin Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen. Goede landbouwgrond die moest wijken voor natuurherstel dat nodig was ter compensatie van de verdieping van de Westerschelde. Land terug geven aan de zee. Da’s iets wat Zeeuwen niet leuk vinden. Nu ben ik het wel eens met die natuurcompensatie (natuurlijk ben ik dat). Maar daarvoor goede en vruchtbare polders onderwater zetten stuit me wel tegen de borst. Daarom ben ik blij met het kabinetsbesluit de ontpoldering niet door te laten gaan. De Zeeuwse Milieufederatie (ZMF) zegt in de PZC dat de natuur in de Westerschelde de verliezer is. Misschien is dat op korte termijn wel waar. Maar er wordt aan natuurherstel gedaan en volgens mij is dat per saldo het belangrijkste.

Ons mooie Nederlandse landschap is een agrarisch landschap. Daar hamer ik altijd en overal op als ik er de kans voor krijg. Dat wil zeggen dat boeren thuis horen in ons landschap; of sterker gezegd: zonder boeren wordt ons landschap geweld aangedaan. Natuurlijk moet je kritisch kijken naar de invulling van dat landschap. Moet niet alles overal kunnen en moet ook de natuur en de ecologie worden verstekt. Maar wel hand in hand. Misschien moeten we politiek eens de moed hebben om verstedelijkte gebieden te vervangen voor natuur? Ik vrees alleen dan het protest van ook niet van de lucht zal zijn.